MyLife

คนแบบฉัน

posted on 08 Apr 2009 18:55 by sweet2syrup  in MyLife

...เป็นตัวของตัวเองและมั่นใจในตัวเองสูง จนบางครั้งเข้าข่ายดื้อรั้นและมีทิฐิสูง
...ยึดมั่นในอุดมคติและอุดมการณ์ของตนเอง แต่ก็พร้อมจะเปลี่ยนแปลงได้ ถ้ามีเหตุผลที่ดีพอมารองรับ (แต่บางครั้งก็เป็นเหตุผลเข้าข้างตัวเอง หุหุหุ)
...แม้จะดูเข้มแข็ง (จนเกือบจะแข็งกระด้าง) ดูแลตัวเองได้เสมอ แต่ก็ต้องการคนดูแลอยู่ลึกๆ (จริงแล้วอยู่ตื้นมั่กมากก) ตลอดเวลา
...เข้าใจธรรมชาติของโลกสีครามใบเบี้ยวๆนี้และไม่คิดมาก แต่ถ้าเริ่มคิดแล้วอาจถึงขั้นหวาดระแวงได้อย่างไม่ยากเย็น (พร้อมกับวิญญาณนักสืบที่เข้าสิงห์ ซึ่งจะทำการวิเคราะห์ไอ้อย่างแยบยลลึกซึ้งเป็นฉากๆต่อไป)
...
ส่วนใหญ่เป็นคนใจร้อน พร้อมจะระเบิดไปทั่ว โดยไม่สนใจใคร เผาได้แม้กระทั่งใจตัวเอง
...บางทีก็เป็นคนใจเย็น ตอนที่เริ่มจะกวนประสาทและกวนตีน
...โกรธง่าย หายไว แต่ไม่ลืม
...มีความเป็นผู้หญิงสูง แต่เก็บซ่อนไว้ โดยคาดหวังว่าใครๆจะรู้ พร้อมทั้งสามารถเปลี่ยนเป็นอารท์ตัวแม่ได้อย่างง่ายดายเวลาน้อยใจ,เสียใจหรือโกรธ
...เป็นคนที่ทำอะไรเร็วมากซะจนใครๆก็ตามไม่ทัน เพราะถ้าช้าเด๋วลืม,เด๋วสาย,เด๋วอื่นๆอีกมากมาย (สรุปว่าเค้าเรียกว่าเอาแต่ใจตัวเอง)
...เป็นคนเปิดเผย ก็คิดดูดิ...เรื่องไม่ดีของตัว ยังกล้าพูด (ฮา...)
...เป็นคนรักคนยาก แต่ถ้ารักใครแล้วรักจริง จมลึก หวังมาก ทำให้ทุกครั้งเผลอทำเรื่องงีเง่าออกมามากมายแบบหยุดไม่ได้
...แต่บางครั้งถ้ามีสิ่งที่ทำให้จำเป็นต้องตัดใจ แม้นต้องเฉือนใจตัวเองด้วยมือของชั้นเองก็ต้องทำให้ได้....อย่างไม่ลังเล

...ลืมบอกไป ฉันเป็นคนไม่รักเด็ก เพราะชั้นไม่ใช่นางงาม


...ตอนนี้ ฉันกำลังรักใครบางคนมาก ซะจนรู้สึกเหมือนขาดเค้าไม่ได้ แต่...เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มีบางเรื่องที่เกินจะรับได้ บางเรื่องที่เกี่ยวพันกับอนาคต บางเรื่องที่เห็นได้ชัดว่าอาจมีความเสี่ยงเกิดขึ้นกับการใช้ชีวิตคู่ เค้าสอนชั้นให้ใช้ใจกับความรัก แต่เค้ากลับใช้สมองกับความรักของเรา เมื่อเราทุ่มเทซื้อใจด้วยความรู้สึกทั้งหมด แต่สิ่งตอบแทนเป็นอะไรที่ไม่คุ้มค่า ก็ไม่มีคำว่าทั้งใจอีกต่อไป ทุกอย่างจะช้าลง ผิวเผินขึ้น เพื่อให้ใจไม่ร้าวลึกบาดเจ็บจนเกินเยียวยา ...เมื่อถึงเวลาที่เราตกลงกันไว้ แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ตัวเองได้ เวลาที่ต้องเอ่ยคำว่าสิ้นสุดสักที...แม้นจะยาก แม้นจะต้องเชือดเฉือนใจด้วยตัวเองก็คงต้องทำ!!!

edit @ 8 Apr 2009 18:58:08 by SweetSyrup

แกใช้ชีวิตคุ้มจัง...?

posted on 08 Apr 2009 18:53 by sweet2syrup  in MyLife

การใช้ชีวิต คือ การดำเนินชีวิต
ไม่มีใครหยุดเวลาไว้ที่เดิมได้
ดังนั้นชีวิตจึงดำเนินไป แม้จะไม่อยากใช้ชีวิตในชีวิตที่ดำเนินอยู่ก็ตาม

การใช้ชีวิตอย่างไรให้คุ้มค่า???
คงเป็นคำถามที่หลายๆคนสงสัยในใจ

เรื่องราวชีวิตของฉัน ใครได้ยิน มันมีเสียงตอบรับว่า "เธอ(แก,น้อง,พี่...น้า??) ใช้ชีวิตคุ้มจัง"
...รึไม่ก็ "คุ้มแล้ว"
ฉันได้แต่ทำหน้างง แล้วก็ถามกลับไปว่า "...มันคุ้มไงวะ!??"
มีคำตอบกลับมาว่า "โหย...ก็ได้ทำอะไรตั้งเยอะ แถมอยากทำอะไรก็ทำได้"
ทำให้ฉันสงสัยว่าชีวิตที่คุ้มเป็นอย่างไร วัดกันที่อะไร
วัดจากปริมาณทริปท่องเที่ยว, ชนิดกีฬาที่เล่นได้ ยิ่งเสียว ยิ่งผาดโผนเสี่ยงตายเท่าไหร่ยิ่งคุ้ม
ถ้าใครได้ยินเรื่องราวชีวิตว่าเรียบๆ ไม่เคยได้ยินใครบอกว่าใช้ชีวิตว่าคุ้มซักนิดเดียว

แต่ถ้าถามฉันว่าใช้ชีวิตคุ้มหรือยัง
ฉันคงตอบว่า "ไม่" อย่างไม่ลังเล
ไม่ว่าฉันจะได้ทำอะไรต่างๆมามากมาย
การได้ประสบความสำเร็จในสิ่งที่หวัง
หรือการได้ทำในสิ่งที่ชอบหรืออะไรก็ตาม

สำหรับฉันการได้ทดแทนบุญคุณบิดามารดาและการได้ทำให้คนที่เรารักมีความสุข
การได้ทำสิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าคุ้มแล้วที่ได้เกิดมาบนโลกสีครามที่แสนวิเศษใบนี้

แล้วคุณหล่ะ ชีวิตที่คุ้มค่าเป็นแบบไหน???

การจากไปของ...เจ้าส้ม

posted on 07 Apr 2009 14:56 by sweet2syrup  in MyLife

วันอาทิตย์ที่ 5 เม.ย. 2552 เป็นวันที่ครอบครัวเราต้องสูญเสีย “เจ้าส้ม” ไปอย่างไม่มีวันกลับ ส้มเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัวราวเดือนธันวาคม ปี50 ส้มเป็นสุนัขพันธ์ปอมเมอเรเนียนที่น่ารักและน่าหมั่นไส้ที่สุดในเวลาเดียวกัน มันมีขนที่ฟูฟ่องสีน้ำตาลอมส้มจัด นี่คือที่มาของชื่อส้ม แรกเริ่มฉันคิดจะเลี้ยงมันด้วยตัวเองไว้ในห้องนอน เพราะไม่อยากให้ที่บ้านรู้สึกว่าหาภาระมาเพิ่ม แต่เพราะทำงานเยอะและกลับดึกทุกวัน แม่จึงสงสารและแอบเอามันไปเลี้ยงให้ มันจึงกลายเป็นสุนัขของแม่ไปโดยปริยาย

ส้มติดแม่มาก ไม่ว่าแม่จะทำอะไร สายตาของมันจะจับจ้องอยู่ที่แม่เสมอ ไม่ว่าแม่จะอยู่ที่ไหน มันจะอยู่กับแม่เสมอ เฝ้ารออย่างอดทนเปี่ยมด้วยความจงรักภัคดี ถ้าแม่กลับดึกหรือต้องไปต่างจังหวัด ส้มจะคอยอยู่ประตูหน้าบ้าน และไม่ยอมกินข้าว มันรู้ดีว่าแม่รักมันมาก ดังนั้น...ถ้าแม่อยู่ในบ้าน ส้มจะกร่างและหวงแม่เป็นที่สุด ตรงนี้แหละที่ทำให้มันน่าหมั่นไส้เป็นที่เช่นกัน

ฉันเลยชักไม่แน่ใจว่าเป็นส้มที่ติดแม่ หรือเป็นแม่ที่ติดส้มกันแน่

แม่ไม่เคยบ่นเหงาอีกเลยตั้งแต่ส้มก้าวเข้ามาอยู่ในบ้าน ฉันเป็นคนเดียว...ที่ส้มกลัวที่สุดในบ้าน เพราะเป็นคนเดียวที่ดุมัน แต่ส้มก็รู้ว่าฉันรักมันเพราะส้มไม่เคยเกี่ยงงอนที่จะมาหายามที่ฉันต้องการ ส้มเป็นหมาที่กินทุกอย่างที่คนกิน ยกเว้นอาหารเผ็ดและเปรี้ยวจัดๆ แต่ไม่เคยตะกละตระกราม ตอนยังเล็ก...ส้มเป็นหมาที่ไม่ชอบอาบน้ำ ทุกครั้งที่จับอาบน้ำ มันจะกัดเสมอ แต่ตอนนี้ยอมให้อาบแต่โดยดีแล้ว

เราทุกคนในบ้านรักส้มมาก เพราะความฉลาด แสนซน และน่าหมั่นไส้ ทั้งหมดที่เป็นเจ้าส้ม

เช้าวันที่ 6 เมย. 2552 ฉันและแม่เดินทางไปบ้านน้าเขยที่เพชรบุรี เราถึงบ้านราวๆเที่ยงวัน วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนมาก จนฉันคิดว่า...จะมาที่นี่ทำไม บริเวณโดยรอบเป็นนาข้าว มีพืชพรรณและสัตว์เลี้ยงอื่นๆ ดังที่บ้านต่างจังหวัดพึงจะมี ปกติส้มเป็นหมาที่มีขนเยอะมากทำให้ขี้ร้อน จึงหายใจแรงตลอดเวลา แต่วันส้มหายใจแรงกว่าปรกติ น้ำลายมาก และกินน้ำตลอดเวลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเลียน้ำแข็ง ส้มยังคงหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ น้ำลายเยอะจนยืดยาดและมีลักษณะเหมือนคนคัดจมูก

ฉันและแม่ตัดสินใจพามันไปหาสัตว์แพทย์ จากการตรวจร่างกายไม่พบว่าปอดมีความผิดปกติใดๆ มีเพียงอุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติมาก หมอถามถึงโรคประจำตัว ซึ่งส้มไม่เคยเป็นโรคหอบหืดมาก่อน และพูดว่าอาจจะเกิดจากการแพ้แมลงหรือสิ่งอื่นในบริเวณที่เดินผ่านได้ หมอฉีดยาลดไข้และแก้แพ้ให้ แนะนำให้เราเช็ดตัว เรานำมันกลับมาที่บ้าน จากการที่ฉันเป็นหมอคนก็พยายามสันนิษฐานต่างๆนาๆ ว่าส้มจะเป็นอะไรได้บ้าง สิบนาทีต่อมา ฉันสังเกตว่ามันกระสับกระส่ายมากขึ้น เดินสะแปะสะปะ น้ำลายแห้ง และลิ้นเริ่มเขียว ฉันรู้แต่เพียงว่ามันกำลังแย่ มันกำลังจะช็อค จึงรีบนำมันกลับไปที่คลินิกเดิม แต่อุปกรณ์ในคลินิกแห่งนี้ไม่มีความพร้อม ไม่ว่าจะเป็นเข็มแทงน้ำเกลือ ออกซิเจน รวมทั้งสัตว์แพทย์ที่ขาดความชำนาญในการช่วยชีวิตสุนัขขนาดเล็กที่อยู่ในภาวะวิกฤติแบบนี้เลย

ฉันได้แต่ยืนปั๊มหัวใจให้ส้มทั้งน้ำตา มองส้มจากไปอย่างช่วยอะไรไม่ได้

ได้แต่คิดว่า ถ้าทำไอ้นี่ไอ้นั่นได้ ฉันอาจยื้อชีวิตส้มไว้ได้ ฉันเข้าใจดี และไม่อาจโทษใครหรืออะไรได้ คิดได้แค่เพียงมันคงเป็นคราวเคราะห์ของเจ้าส้ม มันคงทำบุญร่วมกับครอบครัวเรามาแค่นี้ ถ้าส้มรับรู้ได้...หวังว่าส้มคงรับรู้ได้ว่าเราได้ยืนเคียงข้างมันจนวินาทีสุดท้าย ถ้านับอายุส้ม ก็นับว่าน้อยมาก สำหรับสองปีกว่า เทียบกับคนก็เพิ่งจะวัยรุ่นเท่านั้นเอง มันเป็นอะไรที่รวดเร็วอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อน รวมเวลาจากที่เริ่มมีอาการจนส้มจากไปแค่เพียงสามชั่วโมงกว่าๆ…

 

เจ้าส้ม...สุนัขแสนรักก็ได้จากฉันและแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับ

ฉันอยากจะบอกว่า...เราทุกคนในบ้านรักส้มมากนะ
ขอให้ส้มได้ไปอยู่ในที่ๆสุขสบาย
ถ้าไปเกิดใหม่ ก็ขอให้ได้เจอกับอะไรที่ดีๆนะ

ลาก่อน...ส้ม ที่รัก

edit @ 8 Apr 2009 14:54:26 by SweetSyrup